Spring naar navigatie Spring naar inhoud

verhaal van steffi, 16 jaar

Die avond...

STEFFIE WERD WAKKER VAN HET LICHT EN GELUID OP DE OVERLOOP

Die avond werd ik weer eens wakker van licht en geluid op de overloop. Mijn moeder… Ze deed allerlei rare dingen! En al een tijdje dronk ze veel te veel. Dat was nu natuurlijk ook weer zo, want ze was gevallen in de badkamer. Toen ik bij haar kwam zag ik op de badkamervloer allemaal lege strips van pillen… Ik riep keihard naar mijn vader: snel, snel, het is niet goed met mama! Voordat ik het wist, stonden er mensen van de ambulance in ons huis.Hieronder gaat mijn verhaal verder.

Beschermen
Na deze gebeurtenissen is mijn moeder dus vanzelf bij de GGZ terecht gekomen. En daar is geconstateerd dat zij dus manisch depressief is. Ik was 10 jaar toen dit allemaal gebeurde. Mijn moeder was altijd een groot voorbeeld voor me geweest. Ik wist ook niet goed hoe ik nu met haar om moest gaan. Toen ze weer thuiskwam, wilde ik de eerste jaren steeds bij haar in bed liggen om haar 'te beschermen'. Eigenlijk deed ik dit toen onbewust. Maar ik kan niet zeggen dat dit heel goed was voor mijn ouders hun huwelijk. Stap voor stap heb ik moeten leren om weer in mijn eigen kamer te slapen. En om de beschermende rol wat minder serieus te nemen.

Flashbacks
Bij de GGZ heb ik tot in den treuren uitgelegd gekregen wat 'manisch depressief' inhoudt en ik denk dat ik het onderhand wel weet. Toch zal ik nooit begrijpen wat er zich bij mijn moeder nou precies afspeelt. De 'manische buien' die mijn moeder na haar opname kreeg, maakten mij altijd erg bang. Ik kreeg een soort flashbacks naar wat er was gebeurd, die avond dat ze al die pillen nam.

Buien
In haar 'manische buien' ging mijn moeder van alles doen. Soms werd ze midden in de nacht wakker en liep ze mijn kamer in met een zaklamp, omdat ze iets kwijt was. Of ging ze midden in de nacht de was ophangen. Of ze was zonder een woord verdwenen en dan naar de kringloop gegaan om troep te kopen. Ook is mijn moeder een tijd lang erg depressief geweest. Ze moest toen aan de pillen die haar ups & downs onder controle zouden houden. Het hielp voor de downs maar de ups zaten er nog steeds goed in. Als mijn moeder manisch is, gaat het zo'n twee dagen door, totdat ze helemaal kapot is, want dan slaapt vaak ook helemaal niet meer.

Discussies
Voor ons gezin is het erg vervelend. Mijn broertje beseft het niet helemaal, ook al is hij maar een jaar jonger dan ik. Hij heeft er lang niet zo veel van meegekregen als ik. Hij zegt zelfs vervelende dingen tegen mijn moeder als ze zo is. Dat ze maar eens normaal moet doen. Er ontstaan dan weer eindeloze discussies zonder enige redelijkheid. Mijn moeder vindt dat we haar maar gewoon haar ding moeten laten doen. En wij snappen dan weer niet waarom het zo moet gaan.

In het diepe
Kort geleden heb ik hulp gezocht op school. Omdat het altijd wel om mijn moeder draait en nooit om de rest van ons. Er is ons dan wel uitgelegd wat het is. Maar nooit hoe we hier mee moeten omgaan. Nooit vroeg iemand eens hoe het met ons gaat. We werden zomaar in het diepe gegooid. Ze gaven altijd maar voorbeelden van hoe het erger kon. Het was bij ons schijnbaar niet erg genoeg om over te klagen. Mensen moeten niet vergeten dat een stoornis zoals manisch depressief niet alleen effect heeft op die persoon zelf, maar ook op de omgeving. Daar wordt soms te weinig aandacht aan gegeven.

Gepest
Ik ben in een korte tijd erg zelfstandig geworden. Ik werd als het ware in een soort realiteit getrokken, die je als 10-jarige nog helemaal niet hoeft te weten. De kinderen in mijn klas begonnen mij raar te vinden. Ik huilde snel en ik werd al gauw gepest. Dat kwam niet omdat ik nou een lelijk kind ben, of omdat ik echt heel raar deed. Dat kwam vooral omdat ik snel huilde en dat vonden ze kennelijk erg grappig. Ik ben er wel achter gekomen hoe mensen soms kunnen zijn. En het heeft me erg gevormd tot wie ik nu ben. Ik heb niet de onbezorgde jeugd gehad die de meeste kinderen hebben.

Sterker
Maar ik ben blij met wie ik ben en ik ben er zeker sterker op geworden. Ik zou soms willen dat het anders was gegaan en dat ik soms wat minder serieus zou zijn. Maar dit is wie ik ben en ik denk dat ik daar ook heel veel goede dingen uit kan halen. Ook al ben ik pas 16, ik weet wat ik wil. Ik heb een stel goede vrienden die mij er wel doorheen sleuren. En ook al heeft mijn moeder soms haar buien, waar ik soms niet goed mee omgaan. Het gaat elke keer weer beter. Ik houd nog steeds erg veel van haar en ik ben ook erg trots op de dingen die ze voor ons doet.

Terug